از هفت سال پیش این شگرد را یاد گرفتم: یک روی بالش که از اشک خیس شد برش میگردانم، صورتم را میگذارم روی خشکی خنکش و به خواب میروم.

از بچگی کرم کتاب بودم. تا همین سن که رسیدهام بین تمام چیزهایی که خواندهام هنوز هم «درخت زیبای من» از محبوبترینهاست. من داستان زهزه را اینطور فهمیدهام که بدترین شکل فقر هم نمیتواند بهاندازه محرومیت از نوازش و توجه و مهر دردناک باشد. به پسرک شیرینم که نگاه میکنم، هزار جور دلهره توی سرم چرخ میزند. هربار اما به خودم یک قول میدهم؛ اینکه تا همیشه برایش یک آغوش گرم بمانم.